Του Σταύρου Τραγάρα
Πέθανε χθες ο Γιώργος Μαυρουδής εξ Ατσικής Λήμνου, πολύ νέος ακόμα, 59 χρόνων, αλλά «ο χάρος δε βρίσκεται ποτέ καμπαχετλής», που έλεγε και η καημένη η μάνα μου. Λύγισε υπό το βάρος των χρονίων προβλημάτων υγείας, αυτός ο αγωνιστής της ζωής.
Στο μυαλό μου πάντα ήταν ένα παιδί. Άκακος και χαμογελαστός, όπως ακριβώς τα παιδιά, είχε κληρονομήσει πλουσιοπάροχα από τους γονείς του το Θανάση και τη Σοφία, αυτή τη φυσική καλοσύνη και αγαθότητα, όπως εξάλλου και τα αδέρφια του. Μερακλής παραγωγός, και αρχοντάνθρωπος χουβαρντάς. Το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό και τα γλέντια με φίλους και συγγενείς ξακουστά. Κουβεντιάζαμε όποτε βρισκόμαστε. Ανταλλάσσαμε εμπειρίες για τα περιβόλια μας και τα ζώα μας, αν και εγώ ταπεινός ερασιτέχνης μπροστά του, μάλλον μάθαινα απ’ αυτόν.
Ο Απρίλιος είναι ο καλύτερος μήνας για τα δέντρα, μου έλεγε. Και για τους αποχαιρετισμούς, Γιωργάκη. Το καλοκαίρι τον είδα, δεν φαινόταν άσχημα, δεν κατάλαβα να μην είναι καλά. Θα πάω για ένα τελικό ρεκτιφιέ, θα βάλω τουμποφλό στις αρτηρίες, θα τις ανοίξω και μετά θα ζήσω ως τα εκατό, μου είπε με εκείνο το αστείρευτο χιούμορ του. Μπα, άλλος κανονίζει φίλε Γιώργο.
Ήταν πολύ υπερήφανος για τα προϊόντα που παρήγαγε. Πολύ υπερήφανος και για την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τις τρεις κόρες του, που λάτρευε. Και εμείς Γιώργο, φίλε, γείτονα και συγχωριανέ είμαστε πολύ υπερήφανοι για σένα. Να πας στο καλό. Θα σε θυμόμαστε πάντα, με εκείνο το παιδικό σου χαμόγελο.
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου