..θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν…
χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες θα σε σταυρώσουν!
Ω!!!! Θεέ μου… πάλι τα ίδια ακούω, βλέπω και διαβάζω με την ανατολή του νέου χρόνου!…
Με τα ίδια λόγια, με την ίδια σύνταξη προτάσεων και παραγράφων, με τις ίδιες ακριβώς λέξεις, τοποθετημένες ίσως σε άλλη σειρά… ζούμε αυτές τις μέρες μέσα σε κραυγές, σε ιαχές, στην άλογη οργή όλων ετούτων των «γνησίων» ή «αυθεντικών» όπως οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται επαναστατών του αιώνα μας!!!..
οι σκληροί, οι αμόλυντοι, και οι πρόσφατοι «ριψάσπιδες», έξαλλοι στα πάνελ των τηλεοράσεων και στα πεζοδρόμια μεταφέρουν με ένα τρόπο που τείνει να γίνει, αν δεν έγινε κιόλας γραφικός, τις επαναστατικές μεθόδους του χτες …
Άλλοι παριστάνοντας τον Άρη: αξύριστοι, αχτένιστοι (μέσα στα ζεστά στούντιο… (να έχουν πάει ποτέ έστω και εκδρομή στα βουνά;) άλλοι με την ασφάλεια της κομματικής ή συνδικαλιστικής «μόνιμης» θέσης και άλλοι ή άλλες με την σιγουριά της κληρονομικής τους πραμάτειας οδεύουν προς την κατάληψη της εξουσίας των φαντασιακών τους ανακτόρων…
Αυτοί λοιπόν οι σημερινοί επαναστάτες των δρόμων, των πλατειών με τα «καφε», των εργοστασίων (αλήθεια υπάρχουν ακόμα τέτοια στην χώρα μας;), των καθημερινών σχεδόν πεζοπόρων δρομολογίων Ομόνοιας – Συντάγματος και τούμπαλιν … δηλώνουν άσπονδοι εχθροί σε ό,τι επιχειρείται, ακόμη και πριν επιχειρηθεί, έτοιμοι να τα κάνουν όλα γιαλιά καρφιά στο όνομα του «ταξικού» μίσους… ενώ ο «πραγματικός» αντίπαλος κρούει από τώρα τα τύμπανα της νίκης επενδύοντας στο πρώτο φάλτσο της σημερινής κυβέρνησης… ο κόσμος λοιπόν ως κινούμενη άμμος αλλάζει στάσεις και συμπεριφορές κι αυτό είναι το υγιές, αλίμονο αν δε ήταν κι έτσι τα πράγματα…το μόνο εκπληκτικό στις μέρες μας είναι οι ταχύτητες που εξελίσσονται τα γεγονότα…
Ω!!! θεέ μου, δεν μας ακούς και δεν μας βλέπεις που έγραφε κάποτε και ο Μακρυγιάννης…
Κείμενα… προκηρύξεις…. ανακοινώσεις, και πάλι κείμενα μόνο κείμενα, υποθέτω τα περισσότερα φωτοαντίγραφα από τα παλιά… όλα γραμμένα με τη γλώσσα της φωτιάς και του πολέμου, κόντρα και ενάντια σε τούτη την κυβέρνηση που παλεύει και αγωνίζεται να βάλει τάξη σε ένα πραγματικό, σε όλα, χάος … να δώσει τον δικό της ρυθμό στη ζωή μας, να αποκαταστήσει αδικίες δεκαετιών, να ταράξει έστω και λίγο τα λιμνάζοντα βαλτώδη ύδατα μιας παραιτημένης και παραδομένης κοινωνίας (μην μου πείτε πως δεν καταλαβαίνετε μήτε κι αυτό…), να…. μα πριν προλάβει καλά καλά να αρθρώσει και να ορθώσει τον δικό της λόγο στο θέμα, για παράδειγμα του νέου ασφαλιστικού συστήματος …
Ξεσηκώθηκαν μεμιάς οι γνωστοί, «εργατοπατέρες» της μετριότητας να μας προστατεύσουν, λένε, από τον αρμαγεδώνα που έρχεται να μας κατασπαράξει, με την ίδια σκέψη της άρνησης των πάντων, χωρίς συζήτηση, χωρίς διάλογο, χωρίς πειστική πρόταση πέραν από τα γενικά ηρωικά λόγια,… απνευστί… όπως τότε που έπαιρναν τις ομόφωνες εκείνες αποφάσεις (Δημοτικά συμβούλια, πολιτιστικοί σύλλογοι κ. α.) να μην επικυρωθεί η συνθήκη Σένγκεν από την Βουλή, με αναφορά στο ηλεκτρονικό φακέλωμα ή για άλλους στο σατανικό 666… τα θυμάστε αλήθεια; να τα λέμε τώρα;…
Ζούμε βεβαίως και την απειλή του κινδύνου της απόλυτης καταστροφής όλων των προσπαθειών αν ο καθάριος πολιτικός λόγος δεν συναντήσει την έντιμη πολιτική πράξη αν η ανθρωπιά μιας«αριστεράς αντίληψης» δεν διασταυρωθεί με την πραγματικότητα…και αυτός είναι ένας καθημερινός αγώνας που δίνουμε όλοι μας…οι διορισμοί ημετέρων, η πελατειακή αντίληψη των κρατούντων που αναπόφευκτα μπορεί να γίνει ρουσφετολογική (ευτυχώς προς το παρόν ελάχιστοι), το «βόλεμα» ή η «υποκριτική στάση» ορισμένων είναι ικανά από μόνα τους να στραπατσάρουν την όλη εικόνα και να οδηγήσουν και πάλι στην μιζέρια και την απόλυτη ένδεια όλων των ειδών… να καταστρέψουν κάθε ελπίδα στο «άλλο»… Μπροστά σε αυτές τις κακοτοπιές δεν είναι και δύσκολο να πέσει κανείς στην στενομυαλιά εκείνου του στρατηγού της Αυστρίας, που για να εξηγήσει τις ήττες του από το Ναπολέοντα έλεγε:
Ο κ. Βοναπάρτης δεν εφαρμόζει στις μάχες τους στρατιωτικούς κανονισμούς…
Περάσαμε από την εποχή των φαξ και της ντουντούκας στο μαιλ και το διαδίκτυο… λυπάμαι όσους δεν μπορούν να το καταλάβουν , συμπάσχω όσους δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν… και εναντιώνομαι με αυτούς που αντιστέκονται στο « νέο» που φέρνει κάθε εποχή κατηγορώντας τους άλλους για «υποχωρήσεις ή ανηθικότητα» έλεος!!!
Τα λάβαρα ψηλά ακόμα πιο ψηλά!!! και τα συνθήματα γνωστά:
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ… Φωνάζουν ακόμα στις γειτονιές οι ντουντούκες, λες και βρισκόμαστε στην εαμική εποχή του ’40….
Ενώ ο νέος πρόεδρος της γνωστής οικογενείας του άλλου στρατοπέδου, υπόσχεται: εξόντωση της «αριστερής» ηγεμονίας με γρήγορη ευημερία των αριθμών υπέρ ενός ακραιφνούς, σκληρού νεοφιλελευθερισμού, σαφή διαχωρισμό των κοινωνικών δυνάμεων, συρρίκνωση έως την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους, συμμαχίες με τους ακραίους εθνικοπατριώτες του σωρού και της συμφοράς στην χώρα ετούτης της «φαιδράς πορτοκαλέας»…
Και εμείς η «υγιής» κοινωνία εννοώ αυτή που επιμένουμε ακόμα να σκεπτόμαστε, να αντιστεκόμαστε με τρόπους διαφορετικούς, σύγχρονους όχι του καναπέ και της καφετέριας αλλά της συμμετοχής, της ευθύνης, του αποτελέσματος εμείς λοιπόν να περιμένουμε μια αχτίδα ελπίδας προς ένα ξέφωτο, μια ελάχιστη έστω συνεννόηση μήτε καν συναίνεση στα μεγάλα και τα δύσκολα…
Με όρους σύνεσης της ευελιξίας και με τον φόβο της τόλμης προχωράμε στα αγεωγράφητα ύδατα της ιστορίας…
Στο τέλος της πρώτης αγωνιστικής θα κριθούμε όλοι μας, και τότε θα καταλογιστούν οι ευθύνες, θα μετρηθούμε και θα απονεμηθούν οι έπαινοι … ακόμα είναι νωρίς… πολύ νωρίς…
Χαρούλα Κ. Κοτσάνη
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Στο:ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου